Een gastvrij huis aan de Proostdijsteeg Drie vensters maken het verschil Toen Nicolien den Heijer haar huis aan de Proostdijsteeg in 1983 betrok, was het een sombere hokkerige woning. Ze had een echtscheiding achter de rug en het beeld van haar huis was ongeveer gelijk aan haar gemoedstoestand. Ze vond het zó deprimerend, dat ze de wethouder vroeg of er niet een flatje beschikbaar was. Nu is ze blij, dat er toen geen flat beschikbaar was, want in 1985 werd de buitenkant van haar huis door het Wijnhuisfonds opgeknapt. De oostgevel van Proostdijsteeg 5 heeft Romano-gotische vensternissen Er werden drie ramen in de woonkamer op de eerste verdieping gemaakt. Ze kwamen precies op de plek waar ooit vensters hadden gezeten. In de middeleeuwse, deels tufstenen muur, kon je nog zien dat er ramen waren dichtgemetseld. Plots kwam er zicht op de statige Walburgiskerk en een zee van licht kwam de kamer binnen. Het raam keek rechtstreeks uit op een zijingang van de kerk. Een symboliek, die Nicolien in die fase van haar leven goed kon gebruiken. Daarmee was het huis niet plotseling comfortabel geworden, maar Nicolien was vanaf dat moment wel vastbesloten om iets moois van haar middeleeuwse huis te maken. Geld had ze niet, maar wel gouden handen en ze vond een nieuwe partner, Harry van Zutphen, die meubel maken als hobby heeft en veel oude restauratietechnieken beheerst. Met het Wijnhuisfonds maakte ze afspraken over vergoeding van materialen en voor het grotere werk, zoals de restauratie van de hal beneden en het installeren van een negentiende-eeuwse trap uit een slooppand, kwam via het Wijnhuisfonds subsidie. Nu oogt haar huis als een Engels prentenboek en het mooie is dat heel veel Nicolien den Heijer Bouwspoor van een oorspronkelijke deur mensen ervan mee mogen genieten. Om geld in te zamelen voor de restauratie van het defecte Hendrick Baderorgel in de Walburgiskerk besloot Nicolien in 1995 geld in te zamelen door etentjes te organiseren voor mensen in de buurt. Het viel zo in de smaak, dat Nicolien al gauw een wachtlijst had van mensen, die bij haar wilden eten. Nicolien haalde heel wat geld op met haar kookkunst ook voor andere kerken in Zutphen en kreeg in 2002 de Meander, de gemeentelijke prijs voor mensen zich in zetten voor Zutphen. "Ik ben het bloemenmeisje van de kerk,", zegt ze. "Ik blijf de hele zomer thuis om te genieten van alle concerten in de kerk en ik ben een van de vrijwilligers die voor de versiering zorgen. Soms is er een koor dat graag even in wil zingen in haar gezellige hal, voorafgaand aan een concert in de kerk, terwijl zij zelf op de trap genietend meeluistert. "Er gebeurt zoveel in dit huis," vertelt ze. "Dit was ooit het huis van de proost, Hal met gerestaureerde trap uit een slooppand 6

Periodiekenviewer van Erfgoedcentrum Zutphen

Zutphense Pracht | 2012 | | pagina 6